Symphonicity
Oct
13
2010
Antwerp, BESportpaleis
With None
0
share

Sting at Sportpaleis...

Wie nu nog durft te zeggen dat het Sportpaleis niet geschikt is om de subtiliteiten in de muziek van een symfonisch optreden tot zijn volle recht te laten komen, moeten we helaas tegenspreken. De geluidstechnicus van Sting's 'Symphonicity' Tour deed er weliswaar 4 uur over om tijdens de technische repetitie het een en ander juist in te stellen. Daarbij mat hij ook het geluid in de verschillende bochten van het Sportpaleis, de dode hoeken. Wij namen plaats op de linkerbocht, een dode hoek, van de eerste verdieping.

Het is van 1993 geleden dat Sting met symfonisch orkest nog te horen was in de Merksemse concerttempel. Toen stond ie op het programma van de Night of The Proms. Zo'n 8,000 toeschouwers maakten zijn Symphonicity optreden mee dat uit twee delen bestond, met opvallend veel bekend werk helemaal vooraan in deel 1. Na de pauze werd een menu voor fijnproevers opgediend. Een combinatie die verrassend werkte.

Sting opende met 'If I Ever Lose My Faith In You'. Het zou echter geen stijf optreden worden. Het publiek mocht ''i oho'' nazingen tijdens 'Every Little Thing She Does Is Magic'' terwijl hij zelf mee het ritme op beatring meesloeg. Sting vleide zich neer aan de piano wanneer de klarinet een prachtige solo kreeg in 'Englishman in New York' waar het instrument net als op het album trouwens de klankkleur bepaalt.''Be yourself'' zong Sting terwijl het publiek de ''No matter what they say'' voor zijn rekening nam.

'Roxanne' wint aan tristesse met zijn cellobegeleiding en klinkt Zuiders met de Spaanse gitaar die Sting bespeelt. Volgens de singer-songwriter zijn er twee manieren om een liefdeslied te schrijven. Je kan schrijven: ''I love you and you love me.'' Of ''I love you and you love somebody else.'' Dat laatste is volgens Sting veel interessanter want er gaat pijn mee gepaard. De maat tikt gedisciplineerd mee tijdens het prachtige 'When We Dance' dat ondanks de scherpe s-klanken van de zanger en de zang met de backing vocal die hier maar in beperkte mate blendt, meer dan overeind blijft. Sting zong met een zilverkleurige retro microfoon, waardoor scherpere klanken in zijn stem minder gefilterd werden. Later zal de zang met zijn backing vocal oa in 'Whenever I Say Your Name' een stuk beter blenden.

'Russians' gaat over de Koude Oorlog en kreeg een dreigendere, militaristischer arrangement met veel trom, strijkers en kopers die halfweg het nummer nog de sound nog aanzwellen. Sting laat optekenen dat ie wel houdt van Westernseries uit de jaren '50 en '60. Bonanza rekent hij tot zijn lievelingsseries van dat genre en uit die tijd. 'I Hung My Head' zet hij in op mondharmonica. De zanger zet het nummer ook gedeeltelijk over in acteren. Hij doet alsof hij een jachtgeweer vastneemt en richt het de lucht in. 'Shape Of My Heart' is opnieuw een hoogtepunt met gitaren, strijkers, kopers en piano die we daartussen zeer zuiver kunnen horen. Met mondharmonica eindigt het nummer.

De zanger vertelt honderduit over hoe sommige nummers ontstaan. Zo wist ie te zeggen dat zijn vader destijds weinig spraakzaam was. Sting herinnerde zich echter wel een wandeling naar de rivier met zijn pa. Die had ‘m ooit eens gewezen op de boot die op de rivier voer. ''Ik wil dat je naar de zee gaat.'' had hij toen gezegd. Later pas besefte de songsmid wat zijn vader bedoelde: ''leef een opwindend leven''.''Natuurlijk heb ik hem ontgoocheld'' grapte Sting die voorts liet weten dat hij ooit het advies van zijn pa letterlijk heeft toegepast. ''Ik heb ooit op een cruiseschip opgetreden. Ik haatte het.'' zei ie. Voor zijn dode vader schreef ie 'Why Should I Cry For You?'.

'We Work The Black Seam' droeg Sting op aan de 33 Chileense mijnwerkers die sinds 5 augustus vast kwamen te zitten onder de grond na een ontploffing in een mijnschacht. Alle 33 kompels zagen de afgelopen en de komende uren opnieuw daglicht nadat ze één voor één via een speciale lift naar boven werden gehaald. Sting bewees dat ie goed van stem was. De strofe van het nummer is qua noten behoorlijk sprongerig. De xylofoon was haarfijn te horen.

Het enige nummer dat kant noch wal raakte was 'Next To You' net voor de pauze waarbij Sting een Elvis-effect op zijn stem kreeg, het orkest en de band probeerden te rocken zoals in die tijd maar dit experiment draaide uit op een chaotisch boeltje van klanken.

Na de pauze vertelde Sting dat hij soms met de tekst begint, dan weer met de melodie wanneer hij songs schrijft. Voor 'Tomorrow We‘ll See' had hij alles muzikaal al vastgelegd. Pas later legde hij de link dat het nummer over een mannelijke transseksuele prostituee moest gaan. Al wou hij aanvankelijk niet toegeven wat er op dat moment bij hem te binnen schoot. Pas later besefte ie dat je als songschrijver soms ook in andermans schoenen moet stappen, om de wereld te zien door andermans ogen. De man laat de rode voering van zijn vest zien en zegt dat ie nog nooit een vampier gezien heeft. Maar op de Franse hoek in New Orleans had hij wel eens het gevoel dat ie achtervolgd werd. Visuals van een volle maan en een mysterieus aanvoelend arrangement voor oa strijkers, hobo en piano 'Moon Over Bourbon Street' begeleiden. Even wordt daarbij ook een effecttoestel gebruikt waarbij je door met de hand in de lucht te trillen rond een zender, het verschillende frequenties kan laten uitzenden. Het gaf de ganse al mysterieuze sfeer iets zeer beangstigends. Even zong Sting ook a capella om het nummer te eindigen door een weerwolf na te bootsen.

'End Of The Game' leidde hij in door te vertellen dat een vos eens al zijn kippen heeft doodgebeten terwijl 'You Will Be My Ain True Love' geschreven werd voor de film 'Cold Mountain' met Nicole Kidman en Jude Law. Opnieuw bewijst de onberispelijke klank zich tijdens 'All Would Envy' waar we de harp moeiteloos door de rest van het symfonisch orkest horen. De Bijbel ''Samuël 2,Hoofdstuk 11'' inspireerde Sting voor 'Mad About You'. In het Bijbelverhaal ruimt David de Hethiet Uria uit de weg door hem in het leger te laten opstellen op een zwakke plek tegen de Ammonieten. David heeft immers met diens vrouw Batseba geslapen en zij is zwanger van hem geworden. God is daar niet blij mee en straft David voor deze moord. Klarinet en kopers laten dan weer van zich horen in de symfonische versie van 'Mad About You'.

Daarna gaat het geluidsvolume de hoogte in en zorgen 'King of Pain' en 'Every Breath You Take' voor voetgestamp en een terechte staande ovatie na een optreden dat verdient om ingekaderd te worden. Sting zal dan nog 3 keer terugkomen voor het Oosters aandoende 'Desert Rose' waarbij we in onze nota's: ''wat een orkestratie!'' terugvinden. De klokken tikken als intro voor 'She's Too Good For Me', begeleid door zwart-wit foto's van diva's. De song is ons iets te repetitief. Stings gitaar mag boven de strijkers uitklinken tijdens een intimistische versie van 'Fragile'. Jammer is het dat de koperblazers met witte zaklampen meezwaaien. Als er een nummer niet gediend is als meezwaaimoment dan is het Fragile wel. Het mature publiek doet dan ook niet mee: de gsm's worden gelukkig achterwege gelaten. Sting sluit het optreden a capella af met 'I Was Brought To My Senses'.

Dit was veruit het meest rijke klankpalet dat we ooit voorgeschoteld hebben gekregen door een artiest in het Sportpaleis. Sting durfde risico's te nemen door niet voor voor de handliggende orkestraties te kiezen. Sommige melodielijnen werden herbekeken en eerder eigenzinnig geherinterpreteerd. Een herontdekkingstocht van bestaande nummers werd het dus. Sting zong op het perfecte af. Een drie sterrenoptreden? Reken maar! En een nominatie voor beste live performance 2010-2011 er boven op. Hebben we trouwens al gezegd dat onze lat dit seizoen nóg hoger ligt dan het vorige?

© Concertnews.be by Bert Hertogs

COMMENTS 0
photos